وقتی تنها شدی می فهمی

تو به من خندیدی                                                                                                                    و نمیدانستی                                                                                                                               من به چه دلهره از باغچه همسایه   سیب را د زدیدم   باغبان از پی  من تند دوید سیب را دست تو دید  غضب آلوده به من کرد نگاه                                                       و تو رفتی و هنوز  سالهاست  که در گوش من آرام آرام                                                       خش خش گام تو تکرار کنان                            می دهد آزارم              و من اندیشه  کنان         غرق این پندارم       که چرا    خانه کوچک ما                         سیب نداشت