وقتی تنها شدی می فهمی

مگذار در لحظه هایی از زندگی، به خاطر کوچکترین چیزها، که بزرگ می نمایند در چشمانت اشک بنشیند. اشک ها برای غم های بزرگ و شادی های بزرگ است. پس مگذار که به زمین فرو چکد، مگذار که پژمرده ات کند. زیرا که در درخشانی چشمانت می توانی زندگی را ببینی. زیرا تو آن گل نیستی که در گلخانه ناتمامی نحیف و زرد می شود. بلکه تو آن پرنده ای هستی که می توانی به هر کجا که آفتاب سایه گسترده است، پرواز کنی.